تنها راه مسعود پزشکیان برای فرار از دست تندروها
![تنها راه مسعود پزشکیان برای فرار از دست تندروها](https://cdn.eghtesadnews.com/thumbnail/MtMuEVcV6cUe/mW4TY_vzMeEG1fqb61-mcCKrGYGcOSm4SW9Yyhl5b2N1qvFeEPKLcFkzrdrrAcG9cg9gAf9kJWJmze2Es8GZhDlkJqwVKQrtYXLcIpxDNqQ,/%D9%85%D8%B3%D8%B9%D9%88%D8%AF+%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%DB%8C%D8%A7%D9%86.jpg)
به گزارش اقتصادنیوز روزنامه اعتماد نوشت: در طول 45ساله تاریخ بعدازانقلاب اگر در موضوعات مختلف و انواع حادثهها، طرفهای ماجرا ازتندی ودرشتی خود میکاستند حتما نتایج بهتری به دست میآمد و خسارتها به حداقل میرسید.
برخی تندرویهای اوایل انقلاب را خوب به خاطر داریم که چون انفجاری بزرگ عمل کردند وبعضا هنوزدرحال پرداخت خسارتهای آن هستیم.اما اگرآن همه هیجانها وتندیها را طبیعی انقلاب بدانیم این عیب بزرگ راکجا ببریم که هنوز مبتلا به انواع تندرویها هستیم و برخی به آن مباهات کنند و برخی دیگرشجاعت میدانند!
جالب آنکه هرگاه به هر دلیل درهرسو شاهد میانهروی بودهایم نتایج مثبت و گرانبها به دست آوردهایم، با این حال ظاهرا بسیاری همچنان قائل به مشتآهنین و فیصله بخش و کسب نتایج یک شبه هستند!
با اینکه همه شاهد مشی معتدل وخردگرای آقای خاتمی وکسب نتایج مثبت و مفید او بودهاند واتفاقا اگر وی همچنان مورد اقبال مردم است ناشی ازشخصیت متین و میانهرو اوست ولی باز هم چنین مشیی مورد التفات افراطیون دردو جناح کشورنیست!
اینک آقای دکترپزشکیان با تاکید برانسجام و همدلی داخلی ازمردم رای اعتماد گرفته است و حتی برخی ازبزرگان اصولگرا ازاو حمایت کردهاند. میتوان امیدواربود که وی با همین روش فضایی ازآرامش و ثبات را به وجود آورد و موانع رفاقت و همدلی میان متعهدان به مصالح کشور را کم کند.این سخن بسیار ارزشمند وطلایی است که وی میگوید؛ من برای دعوا نیامدهام. کسی که درقامت ریاستجمهوری ظاهرشده است کاملا منطقی و عقلانی است که از کینهها و نفرتها بکاهد و اقدامات مهمی درجهت همگرایی انجام دهد.
متاسفانه برخی ازافراطیون در دوسوی ماجرا ازهماکنون تلاش خود برای ناکامی رییسجمهور را آغاز کردهاند.
درجناح مقابل افراطیون مرتبا خط و نشان میکشند وحتی گاهی از توهین ونفرینهای! سخیف ابا ندارند و در جناح اصلاحطلب هم گاهی چنان انتظارات را بالا میبرند که گویی آقای دکتر پزشکیان برای انقلاب کردن به صحنه آمده است و اندیشههای زیر و روکننده دارد!
واقعا هماکنون درمیان جریانهای موجود سیاسی دو جناح میانهرو و افراطی پدید آمده است. میانهروها حتی با گرایش اصولگرایی امیدوار به موفقیت دولت هستند و افراطیون حتی با گرایش اصلاحطلبانه دورنمایی از ثمربخش شدن وعدههای منتخب مردم نشان نمیدهند و بعضا سکوت خود را لطفی درحق آقای پزشکیان قلمداد میکنند!البته بودند شخصیتهایی که سکوت نکردند و نتوانستند مانعی برای رای اعتماد مردم به آقای پزشکیان شوند. بسیاری به سرعت برق و باد فراموش کردهاند که با مجموع شرایط موجود اعلام کرده بودند که انتظار چندانی از دولت ندارند و بدترنشدن اوضاع را موفقیت آقای پزشکیان خواهند دانست و بسیاری هر روز بر دامنه مطالبات خود میافزایند در حالی که تا استقرارکامل دولت حداقل 2 ماه دیگر زمان لازم است.
اما نکته بسیار مهم و استراتژیک آن است که جناب ریاست جمهور تحت هیچ شرایطی و با هر میزان از فشارهای پیدا و پنهان رسانهای و عملی هرگز از مشی اعلام شده خود عدول نکند و تسلیم صحنهآرایی بحرانسازان نشود. قراراست تلاش شود تا باری از دوش مردم برداشته شود، جلو فسادهای اقتصادی ودریافتهای نجومی گرفته شود، با جهان تشنجزدایی شود، تحریمهای اقتصادی لغو شوند و تورم کمرشکن کنترل شود.اگراین مهمات صورت تحقق بهخود گیرند پیروزی تاریخی نصیب ملت ایران میشود و به تبع آنها گشایشهای دیگر هم خودبهخود حاصل خواهندآمد.
خطر بزرگ برای دولت چهاردهم افراطیون درهر حزب و جناح و موقعیت و دسته و گروه هستند واگر کسی بخواهد و بتواند مانع به ثمر نشستن کوششهای دولت شود همان تندروانی هستند که با بحران و درگیری و تشنج ودرشتی و زیر و زبر کردن زندهاند. باید ازتندروی تندروان و بحران دوستان گریخت.چنانکه کسی از گناه فرار میکرد به سوی خداوند ! افراطیونی که بزرگترین منکرات را انجام میدهند وگاهی حاصل کارشان نابودی جامعه است.چه منکروگناهی بالاترازسست کردن امیدی است که اکنون درمیان مردم ایجاد شده و اگر با موفقیت دولت همراه شود قطعا شکوفا میشود!؟
چرا عدهای نسبت به برداشتن گامهای مثبت و امیدوارکننده اکراه نشان میدهند؟آِیا نمیترسند نامشان به عنوان مخالفان شادی و رفاه و زندگی مردم درتاریخ ثبت شود؟چگونه عدهای آشکارا مشتاق خراب شدن همهچیزند تا به خیال خود، دوباره از صفر شروع کنیم ؟ اکنون ثابت شده است که هیچ گروه و دسته و جناح و گرایشی توان استیلای کامل وحذف دیگران را ندارد، پس باید کار با یکدیگر و احترام به همه فکرها و اندیشهها را یاد بگیریم و خیال پیروزی مطلق که اتفاقا خسارات عظیم در بردارد را از ذهن خود بزداییم.